پرسپولیس بعد از جدایی اوسمار دنبال سرمربی جدید میگردد و البته به موازات آن کار دشوار بستن تیمی قدرتمند جهت حضور در فصل آینده لیگ نخبگان و رقابت دوباره برای قهرمانی لیگ برتر و جام حذفی را پیش میبرد.
در این راه غیر از محدودیت لیست بزرگسال تیم که با وجود اضافه شدن احتمالی یک نفر دیگر به آن (از ۱۹ به ۲۰) که مهمترین چالش باشگاه برای بستن اسکوادی قدرتمند به حساب میآید، در زمینه انتخاب سرمربی و البته بازیکنان سقف بودجه مشکل ساز خواهد بود.
سقف بودجه باشگاه پرسپولیس با در نظر گرفتن حضور این تیم در لیگ نخبگان و کسب مجوز حرفهای از کنفدراسیون فوتبال آسیا ۴۲۵ میلیارد تومان است یعنی چیزی حدود ۱۰۰ میلیارد تومان بالاتر از فصل گذشته.
در این بین سوال اینجاست که وقتی پرسپولیس با رقم ۵۰۰ هزار دلاری پیشنهادی به اوسمار نتوانست این مربی برزیلی را حفظ کند چطور میتواند با چنین رقمی دنبال یک سرمربی صاحب رزومه، نام آشنا و کاربلد باشد؟
در عین حال مدیران باشگاه پرسپولیس میگویند حاضرند تا ۷۰۰ هزار دلار هم برای جذب سرمربی جدید خارجی هزینه کنند که این رقم حدود ۴۲ میلیارد تومان یعنی ۱۰ درصد کل بودجه باشگاه برای بستن تیم فصل بعد خواهد شد.
در نظر بگیرید حتی اگر پرسپولیس موفق شود مربی باکیفیت و مقبول هواداران را با رقم ۷۰۰ هزار دلار یا چیزی نزدیک به آن جذب کند باید ۱۰ درصد کل بودجهاش (حدود ۴۲ میلیارد تومان) را برای استخدام همین یک نفر کنار بگذارد و با ۹۰ درصد بقیه چیزی حدود ۲۲ تا ۲۳ بازیکن و حدود ده نفر در کادر فنی را پوشش دهد که تقریبا این کار نشدنی است.
در حال حاضر و بعد از جدایی اوسمار ویرا، دو دستیار برزیلی او نیز از پرسپولیس جدا شدند و پپه لوسادا مربی بدنساز اسپانیایی هم با این باشگاه قراردادی ندارد. در عین حال اگر احتمالا یک مربی خارجی صاحب رزومه به تهران بیاید و هدایت پرسپولیس را قبول کند باید یک دستیار اول، یک مربی دروازهبانها با خود به پرسپولیس بیاورد و احتمالا بدنساز جدید را هم خودش انتخاب خواهد کرد که اضافه شدن این مربیان خارجی نیز با توجه به ارقام دلاری قراردادهایشان هزینه کلی پرسپولیس را بالا میبرد.
در واقع باشگاه پرسپولیس باید آن ۷۰۰ هزار دلاری که به عنوان سقف برای جذب سرمربی خارجی تعیین کرده را تنها برای یک نفر در نظر بگیرد و شاید برای جذب سه مربی دیگر نیز حداقل به اندازه نیمی از آن مبلغ (۳۵۰ هزار دلار) را برای دیگر مربیان خارجی هزینه کند.
حال اگر پرسپولیس بتواند با یک میلیون دلار کل کادر فنی خارجیاش را جذب و تکمیل کند یک هفتم کل بودجه (۶۰ میلیارد تومان) را صرف قرارداد مربیان خارجی کرده و باید با بقیه پول خود یعنی ۳۶۰ میلیارد تومان قرارداد بقیه مربیان ایرانی و بازیکنان را منعقد کند که با توجه به عرف فوتبال ایران و بالا رفتن سالانه ۲۰ درصدی رقم قراردادها کار دشواری خواهد بود.
گفته می.شود باشگاه پرسپولیس برای رقم قرارداد بازیکنان تاپ و ملی پوش خود سقف ۲۲ میلیارد تومان را در نظر گرفته که اگر تصور کنیم فقط ۴ بازیکن این عدد را بگیرند یا به این عدد راضی شوند بیش از ۸۸ میلیارد تومان صرف انعقاد قرارداد این پنج نفر خواهد شد.
ترابی، کنعانی، بیرانوند و پورعلی گنجی احتمالا نفراتی هستند که سقف را دریافت میکنند اما اگر وحید امیری ماندنی شود، سروش و دانیال تمدید کنند آنها نیز مثل امید عالیشاه چیزی نزدیک به رقم سقف قرارداد را خواهند گرفت و شاید قرارداد آنها به ۲۰ میلیارد تومان هم برسد.
در عین حال پرسپولیس با وجود از دست دادن احتمالی وحدت حنانوف همین حالا سه بازیکن گرانقیمت خارجی دارد که رقم مجموع قرارداد آنها بالای یک میلیون دلار است.
در واقع اگر باشگاه پرسپولیس حداقل ۶۰ میلیارد تومان برای کادر فنی خارجی، حداقل حدود ۶۰ میلیارد تومان دیگر برای سه بازیکن خارجی خود و ۱۶۰ میلیارد برای ۸ بازیکن تاپ داخلیاش هزینه کند ۲۸۰ میلیارد تومان بودجه را برای یک تیم یازده نفره و سه مربی خارجی هزینه کرده است و باید با ۱۴۵ میلیارد تومان باقیمانده قرارداد چیزی حدود یازده بازیکن، حداقل ۷ عضو کادر فنی و نفرات اطراف تیم را پوشش دهد که کار بسیار دشواری خواهد بود.
حالا تصور کنید این تیم برای رقابت در لیگ برتر ایران نیاز به حداقل سه بازیکن جدید خواهد داشت و اگر قرار باشد در جهت مقابله با تیمهای عربستانی، اماراتی و قطری که بدون محدودیت بازیکن خارجی وارد لیگ نخبگان میشوند، در صدد جذب مهره خارجی دیگری هم بر بیاید، آن وقت قرار است این بودجه ۴۲۵ میلیاردی چطور مدیریت شود که هیچ بازکنی ناراضی و شاکی نباشد و البته یک تیم قدرتمند برای فصل بعد بسته شود؟
