وینیسیوس نیازی به گلزنی نداشت تا شاید مهمترین بازیکن رئال مادرید در پیروزی ۴-۳ این تیم برابر المپیاکوس در آتن باشد.
او از سوی یوفا بهعنوان بهترین بازیکن میدان انتخاب نشد؛ آن جایزه به امباپه رسید و البته دلیلش هم روشن بود: چهار گل برای رئال مادرید. اما نقش وینیسیوس در این برد از جنس دیگری بود؛ رهبری از طریق تأثیرگذاری و سخاوت. او دو پاس گل برای امباپه فرستاد و تمام بازی مزاحم و آزاردهنده مدافعان یونانی بود.
در زمانی که بیشترین تردیدها درباره عملکرد رئال وجود داشت، وینی بهترین بازی فصل خود را ارائه داد و بیشترین میزان هماهنگی با امباپه را نشان داد. موفقیت ژابی آلونسو روی نیمکت رئال بهشدت به همین رابطه بستگی دارد.
زیرا ژابی آلونسو نیز طرح و برنامهاش را به شکلی تنظیم کرد که هر دو ستاره در یونان بدرخشند. رئال فصل را با پرس شدید و بازی در زمین حریف آغاز کرده بود، اما این سبک بهتدریج افت کرد: مقابل الچه تنها ۲۱ توپ در زمین حریف پس گرفت، کمتر از نصف رکورد این فصل برابر والنسیا (۴۶).
در یونان، ژابی نقشه را تغییر داد: سه هافبک میانی (والورده، شوامنی و کاماوینگا)، آزادی عمل کامل برای گولر در پست شماره ۱۰، و خط حمله با وینیسیوس و امباپه. ضمن اینکه رئال عقبتر دفاع کرد و خیلی بیشتر روی ضدحمله تکیه داشت. همین زمینه باعث شد وینیسیوس بهترین نسخه خود را ارائه دهد.
ژابی پس از بازی با وجود اینکه پرسشها بیشتر درباره پوکر گل امباپه بود، با مهربانی از وینیسیوس تمجید کرد. او گفت:«خیلی بابت گل مردودش ناراحت شدم، چون دقیقاً همان کاری بود که دیروز دربارهاش صحبت کردیم و یک گل کاملاً مخصوص خودش بود. اما علاوه بر آن، ارتباطش با امباپه، دو پاس گل، تأثیرش در بازی، فوقالعاده بود.»
پس از هفتههای دشوار و تنشهایی که بین مربی و بازیکن دیده میشد، حالا بهنظر میرسد همه چیز دوباره به مسیر طبیعی برگشته و وینیسیوس در این طرح جدید بهتر از همیشه خود را نشان میدهد. برنده آلونسو است، برنده وینیسیوس است و برنده رئال مادرید. در واقع همه برندهاند.
